Έχω σε παλιότερο άρθρο μου διεξοδικά αναλύσει ότι το κύριο περιβαλλοντικό πρόβλημα μιας μονάδας αφαλάτωσης είναι η σωστή και επιτυχής διάθεση της άλμης (αλμόλοιπο συνηθίζουν να το λένε) και τελευταία αρχίζει και έχει τη σημασία του και η σύσταση της άλμης ως προς βαρέα μέταλλα που προέρχονται από τη διαδικασία αφαλάτωσης. Λέω σωστή, γιατί είναι θέμα σχεδιασμού, μελέτης και μηχανημάτων. Και λέω επιτυχής, γιατί το τελικό αποτέλεσμα μετράει. Μπορεί κάποιος παράγοντας να μην ελήφθη υπ’ όψιν και να μην έχουμε επιτυχή διασπορά της άλμης, αλλά μπορεί κάποιος άλλος παράγοντας να εμποδίζει και την σωστή λειτουργία της μονάδας.
Πλέον πολλές μονάδες με μεγάλη γκάμα δυναμικότητας έχουν εγκατασταθεί και δεν βρίσκεται η αφαλάτωση σε πειραματικό στάδιο.
Η σωστή μελέτη ΜΠΕ:















