 |
| Γράφει ο Βασίλης Γκάτσος |
(Με αφορμή την προσφορά μανταρινιών από τον εγγονό του Δημήτρη).
Τα
πολύ παλιά χρόνια (έτσι όπως αρχίζουν τα παραμύθια), υπήρχε ένα μεγάλο
για την εποχή του περιβόλι προσανατολισμένο στην παραγωγή λεμονιών,
μανταρινιών και δευτερευόντως, πορτοκαλιών, ροδιών. Τα μανταρίνια ήταν
μόνο τα λεγόμενα Χιώτικα, που από τότε ονομάζονταν Ερμιόνης. Τα
πορτοκάλια ήταν: Τα αυγουλάτα, μεγάλα, σε σχήμα αυγού, ζουμερά,
γλυκόξινα, γευστικότατα. Τα ξινά, στρογγυλά και πολύ ξινά, σήμερα δεν θα
τα τρώγαμε. Τα γλυκά, τα ντόλτσε, πολύ γλυκά και νόστιμα. Τα
σαγκουίνια, γλυκόξινα αλλά εξαιρετικά στη γεύση. Ήταν μία ποικιλία που η
σάρκα τους ήταν κοκκινωπή, και μια άλλη που ήταν πολύ σκούρα, σαν το
αίμα, γι' αυτό και τα λέγαμε αιμάτινα ή ισπανικά.
Το
περιβόλι αυτό είχε δημιουργηθεί ανατολικά - βορειοανατολικά του λόφου
που αργότερα πήρε την ονομασία "λόφος του Κόντου", κυρίως όμως " λόφος
με τα αχούρια και το αλώνι του Κόντου".