 |
Αποχαιρετισμός στο Νίκο Παππά. Από το Δημήτρη Σίδερη, Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, συνάδελφο και επιστήθιο φίλο. |
Ήρθε η σιωπή και έντυσε όλο τον κόσμο μαύρο
κι
έμεινε άδεια η αγκαλιά, σίγασε η λαλιά μας.
Ταξίδεψε
με λογισμέ πίσω στα χρόνια νά ΄βρω,
στο
λεύκωμα μίας ζωής την πιο γαλάζια μέρα.
Στήνω
του πόνου μου γιορτή, στις γειτονιές της λύπης
τραγούδια
του αποχωρισμού, θα πω γιατί μου λείπεις.
Σ' εκείνους που φύγαν άξαφνα, κρυφά απ’ τη ζωή μας
δεν τους
πρέπουνε δάκρυα, ούτε και μοιρολόγια,
μόνο
τους πρέπουνε κραυγές στης Μοίρας τα γινάτια,
“Καλό
Ταξίδι”, “Ευχαριστώ”, δυο μετρημένα λόγια.
Άδεια
έμεινε η αγκαλιά μας Νίκο
μου, από προχτές το βράδυ, που κίνησες
για το μεγάλο ταξίδι σου. Η φωνή
μας σίγασε, η μιλιά μας πάρθηκε, χάθηκε ο κόσμος και εσύ πουθενά. Ἥσυχα καὶ σιγαλὰ, διακριτικά όπως έζησες, έφυγες
πρὸς το άγνωστο μέσα
απ᾿ την αγκαλιά μας.
Που να
το χωρέσει, που να το αντέξει ανθρώπου νους, το ανοίκειο φευγιό σου.
Που να
το χωρέσει και που να το αντέξει ο δικός μου νους, αυτό που κάνω τώρα. Να σε
αποχαιρετώ για πάντα. Να μην είσαι πλέον ζωντανή καθημερινή παρουσία, αλλά
μνήμη. Σχεδόν πενήντα χρόνια μνήμες Νίκο μου. Στο σχολείο, στην κοινωνία, στο
συνδικαλισμό, στην αυτοδιοίκηση, στην καθημερινότητά μας.
Πως
γίνεται βρε Νίκο σε μια στιγμή, πενήντα χρόνια συνύπαρξης και καθημερινής
συναναστροφής, από τον ενεστώτα να γυρίσουν ξαφνικά στον παρατατικό και στον
αόριστο;
Δε το
χωράει ο νους μου Νίκο μου, πάει να τρελαθεί
κι από προχτές γυρίζει πίσω στα πρώτα και στα ύστερα χρόνια μας, τα αγαπημένα και τα ευτυχισμένα.
Γυρίζει
ο νους μου στο σχολείο μας Νίκο μου, στο αγαπημένο μας 2ο Δημοτικό
Σχολείο Κρανιδίου που ξεκινήσαμε την πορεία μας και ξεδιπλώσαμε τα όνειρά μας,
με την Κική, την Ευθυμία, τη Μίνα, τον
Κωτσόγιαννη, με τους αγαπημένους μας συναδέλφους και τους ανεπανάληπτους
γονείς. Τότε, που ο δάσκαλος είχε κύρος και η παιδεία νόημα. Θυμάμαι τα
παιδαγωγικά σου χαρίσματα, το δημοκρατικό σου ήθος, την ανθρωπιά σου, την
ανεξικακία σου, την πραότητα και τη συναδελφικότητά σου. Πράγματα σπάνια
σήμερα, άγνωστες λέξεις στους πολλούς, για σένα ήταν η βιωμένη καθημερινότητά
σου.
Θυμάμαι
τους αγώνες σου Νίκο μου, στο συνδικαλισμό κι από κοντά κι εγώ, για να κάνουμε
το σχολείο καλύτερο, το δάσκαλο
κατοχυρωμένο και επαρκή, την παιδεία αποτελεσματική, τα παιδιά ενεργούς και
χρηστούς πολίτες.
Στη
συνέχεια από το μικρό Σχολείο μας, το 2ο εξελιχθήκαμε και βγήκαμε δυο
Σχολικοί Σύμβουλοι: στη Μεσσηνία εγώ, στα νησιά του Αργοσαρωνικού εσύ και στη
Λακωνία μετά. Έγινες Σύμβουλος των δασκάλων και τους δίδαξες βιωματικά και πραγματικά την αξία του ρητού :
«Τέχνη τεχνών άνθρωπον άγειν», που συμπυκνώνει την αξία και τη μοναδικότητα του
εκπαιδευτικού λειτουργήματος. Λειτούργημα που υπηρέτησες με επίγνωση, με
αυταπάρνηση και με συνείδηση. Δεν άφησες σχολείο για σχολείο και δάσκαλο για
δάσκαλο, που να μην τον επισκεφτείς, να μην τον επιμορφώσεις, να μην τον
υποστηρίξεις. Και βέβαια δεν υπήρξε εκπαιδευτικός που να σε συναναστράφηκε και
να μη σε θυμάται. Να μη μετάλαβε από τα άγια των αγίων της εκπαίδευσης που
αφειδώλευτα του προσέφερες, σε όλη τη διάρκεια της ενεργού υπηρεσίας σου και
από όποιο πόστο υπηρέτησες. Εκπαιδευτικοί από τα πρώτα μέχρι τα τελευταία
χρόνια της υπηρεσίας σου, έχουν μείνει άναυδοι με την είδηση της απώλειάς σου
και εξέφρασαν τη λύπη τους με άπειρα μηνύματα που έγραψαν στην ανάρτησή μου για
σένα. Γιατί ο καλός δάσκαλος Νίκο μου είναι μνήμη κι εσύ φεύγοντας σήμερα,
αφήνεις μνήμη αγαθή, ανθρώπου και εκπαιδευτικού σοβαρού, επιστήμονα, ανιδιοτελή,
αξιοπρεπή και κυρίως αγωνιστή.
Ο Νίκος ο Παππάς προσκόμισε στον τόπο μας παιδεία πολλή, επαγγελματισμό,
συνέπεια, ήθος, συνοχή και ευσυνειδησία. Σπάνια πράγματα σήμερα. Ο Θεός του
έδωσε πολλά χαρίσματα και κυρίως ένα σπάνιο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό
ταλέντο, το οποίο δεν το παράχωσε, δεν το σπατάλησε, αλλά το
πολλαπλασίασε.
Όμως το ακριβέστερο και ανεπανάληπτο στίγμα του Νίκου, που εξέπεμπε και τον διαφοροποιούσε
από τους συγχρόνους του, ήταν η καθαρότητα της σκέψης και η προσήλωσή του στον
στόχο. Όσοι δεν είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν είναι φτωχότεροι. Έχασαν την
ευκαιρία να χαρούν την επαφή με έναν χαριτωμένο άνθρωπο που είχε την ευλογία να
επικοινωνεί με τους μαθητές και τους συνανθρώπους του, μέσα από το ανθρώπινο
και υψηλό λειτούργημα του δασκάλου, άμεσα και κεραυνοβόλα. .
Νίκο
μου, υπήρξες αγωνιστής, όχι μόνο στην εκπαίδευση, αλλά και στην κοινωνία.
Υπήρξες μαχητικός διεκδικητικός και ρηξικέλευθος, τόσο ως εκλεγμένος αυτοδιοικητικός, Δημοτικός και
Περιφερειακός Σύμβουλος, όσο και ως ενεργός πολίτης, πάντα μέσα από το χώρο της
Αριστεράς και της Προόδου. Ένα ζωντανό παράδειγμα αγωνιστή με ευπρέπεια, που
σεβόταν το συνομιλητή του και τις απόψεις του, είτε ήταν ομοϊδεάτης του, είτε
αντίπαλος. Υπέρμαχος του διαλόγου, των συναινέσεων και όχι των συγκρούσεων, των
συγκλίσεων και ποτέ των αντιπαραθέσεων και της πόλωσης. Και οι συμπολίτες του
τον επιβράβευσαν κατ’ επανάληψη γι αυτά τα χαρίσματα και τις αρετές του,
πιστώνοντάς του μια ταυτότητα υπερκομματικού
ατόμου και υπερψηφίζοντάς τον. Αποτέλεσμα των χαρισμάτων του αυτών, ήταν να
θεωρείται από όλους, μια προσωπικότητα κοινής αποδοχής και υψηλόφρονα ανθρώπου
με κύρος, ενσυναίσθηση και αγάπη για όλους και για όλα γύρω του. Αν κάποιος όρος τον χαρακτήριζε, αυτός ήταν
του ειρηνοποιού, τόσο στα κοινά, όσο και στις παρέες, γιατί φύση και θέση ήταν
καλός αγωγός του καλού, προσπαθώντας πάντα να αμβλύνει τις διαφορές και να
μειώσει τις εντάσεις.
Πέραν όμως της υπηρεσιακής και επιστημονικής του σκευής, ο Νίκος υπήρξε για
μένα προσωπικά, ένας ακριβός και αναντικατάστατος φίλος, θα τολμούσα να πω ο
μεγάλος μου αδελφός..
Καθημερινά, επί πολλές ώρες μιλούσαμε
για τα υπηρεσιακά, τα οικογενειακά, για όλα, στηρίζοντας ο ένας τον
άλλον στις δυσκολίες, αλλά περνώντας παράλληλα και ωραία
στις παρέες και στις
συναναστροφές.
Γιατί ο
Νίκος στην παρέα ήταν περιζήτητος, άνθρωπος με ζωντάνια και χιούμορ που ήταν
απολαυστικό, ευχάριστος και ανεπανάληπτος, με μεγάλη αποδοχή, στην εκπαιδευτική
κοινότητα, στο Θεατρικό Όμιλο και στις κοινωνικές συναναστροφές, με πάθος για
τις εκδρομές, για τη ζωή και για τις γόνιμες συναναστροφές.
Θα μου λείπει και θα λείπει από όλους όσοι τον συναναστραφήκαμε, η
αύρα του, θα μου λείπει η δοτικότητά
του, η θετική του σκέψη και το καταφατικό πνεύμα του.
Γιατί ο Νίκος υπήρξε κοινωνικότατος και πολυτάλαντος. Μπορούσε με μεγάλη
ευκολία να μιλάει και να επικοινωνεί με άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και
παράλληλα να σταθεί στα πιο απαιτητικά επιστημονικά ακροατήρια.
Για την
οικογένειά του ήταν στήριγμα, όπως και η οικογένειά του, η αδελφή του η Καίτη,
τα ανίψια του ο Κώστας και ο Παντελής, η
Λιλή και τα παιδάκια τους, που συντετριμμένοι σήμερα τον αποχαιρετούν, οι
συγγενείς του και οι φίλοι του ήταν τα στηρίγματά του.
Από την ώρα που έγινε γνωστή η απώλειά σου θρηνώ και θρηνούμε όλοι στον
τόπο μας, γιατί χάσαμε ένα πολύτιμο στοιχείο που το κενό που αφήνει είναι
δυσαναπλήρωτο.
Μαζί μας θρηνούν και όλοι οι συνάδελφοι στο Νομό μας και πέρα από αυτόν.
Θρηνούμε βαθιά για τη μεγάλη σου απώλεια και μαζί μας θρηνεί ολόκληρος ο τόπος
μας, που γίνεται φτωχότερος. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τη φυσική σου
απώλεια, γιατί φιλοσοφικά όλοι έχουμε την επίγνωση ότι της ζωής έπεται ο
θάνατος. Αλλά ο θάνατος στην ώρα του και εσένα δεν ήταν ακόμα η ώρα σου να
φύγεις. Είχες πολλά να προσφέρεις ακόμα.
Θα ήθελα
αυτό που γίνεται σήμερα εδώ, να είναι ένα ψέμα, γιατί δεν το αντέχω… δεν το αντέχει ανθρώπου νους.
Τίποτα
πια δε θα’ ναι σαν και πρώτα. Δε μπορεί να είναι σαν
και πρώτα, χωρίς εσένα.
Θα
μπορούσα να γράφω, να γράφω, να γράφω και να μην τελειώνω, γιατί που να
χωρέσουν πενήντα χρόνια αδιάλειπτης συναναστροφής σε ένα σύντομο και άχαρο
καθήκον όπως το σημερινό;
Όμως
Νίκο μου σήμερα φεύγεις και η θλίψη μου είναι απέραντη…
Φεύγεις
κι αφήνεις πίσω σου συντρίμμια… αρρωστημένους
και αγρίμια…
Μια κοινωνία όχι όπως την ονειρεύτηκες και πάλεψες να την αλλάξεις…
Φεύγεις
και παίρνεις μαζί σου τα βιώματά μας, τις μνήμες
μας, τα όνειρά μας, τις χαρές που ζήσαμε και τις λύπες που βιώσαμε, παίρνεις εν
ολίγοις την ομορφιά του κόσμου που απολαύσαμε μαζί. Τις αξίες και τα ιδανικά
για τα οποία παλέψαμε. Και τι μένει πίσω; Τίποτα. Παγωνιά γύρω κι έρημοι
δρόμοι, που θα προσμένουμε να σε δούμε, θα προσμένουμε… θα προσμένουμε…
Μακρύ ταξίδι κίνησες σήμερα να πας Νίκο μου…
δεν ξέρω αν από εκεί που είσαι θα μας θυμάσαι και θα μας αγαπάς…
Εμείς πάντως δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ…
Δε μπορούμε να σε ξεχάσουμε ποτέ…
Καλό σου ταξίδι φίλε μου μοναδικέ, αγαπημένε και αναντικατάσταστε…
